Sessiz Kalmak da Bir Tercih midir?

Günümüz dünyasında konuşmak hiç olmadığı kadar kolay. Sosyal medya sayesinde herkes bir fikrini saniyeler içinde binlerce insana ulaştırabiliyor. Ama ilginç bir çelişki var: Bu kadar çok sesin olduğu bir yerde, bazen en önemli konularda derin bir sessizlik hâkim.
Peki neden?
Adaletsizliklere, eşitsizliklere ya da yanlış olduğunu bildiğimiz durumlara karşı neden çoğu zaman susmayı seçiyoruz? Belki dışlanma korkusu, belki “benim sesim neyi değiştirir ki?” düşüncesi… Ama unutulan bir şey var: Sessizlik de bir duruştur. Ve çoğu zaman, mevcut düzenin devam etmesine hizmet eder.
Gençler olarak bizler, tarihin en fazla bilgiye erişebilen nesliyiz. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu öğrenmek artık çok daha kolay. Bu da beraberinde bir sorumluluk getiriyor. Bilip de susmak, görüp de görmezden gelmek… Bunlar artık sadece bireysel tercihler değil, toplumsal sonuçlar doğuran davranışlar.
Elbette herkes her konuda konuşmak zorunda değil. Ama herkes, en azından kendi vicdanında bir cevap vermek zorunda: “Ben neyin yanındayım?”
Çünkü değişim, her zaman yüksek sesle başlamaz. Bazen bir kişinin “bu böyle olmamalı” demesiyle başlar. Ve o bir kişi, çoğu zaman sandığından daha büyük bir etki yaratır.
Belki de asıl mesele şu: Sessiz kalmak gerçekten tarafsızlık mı, yoksa farkında olmadan bir taraf seçmek mi?