Biraz Durup Kendimize Bakalım: Görmezden Geldiklerimiz Asıl Sorunumuz Olmasın
2
A+
A-
Hayatın telaşı içerisinde çoğu zaman durup kendimize bakmayı unutuyoruz. Sabah işe yetişiyor, akşam eve dönüyor, telefonumuzun ekranında saatler geçiriyor, gündemin peşinden koşuyoruz. Her gün bir şeylere yetişmeye çalışırken aslında kendimizden uzaklaşıyoruz.
Etrafımızda olup bitenleri görüyoruz. Trafikteki öfkeyi, insanların birbirine karşı tahammülsüzlüğünü, gençlerin gelecek kaygısını, ailelerin yaşadığı iletişim sorunlarını, çocukların ekran karşısında geçirdiği uzun saatleri…
Görüyoruz.
Ama çoğu zaman yalnızca bakıp geçiyoruz.
Çünkü başkasının yaşadığı sorun, bizim kapımızı çalmadığı sürece bize uzak geliyor.
Oysa toplum dediğimiz şey, birbirinden bağımsız insanlardan oluşmuyor. Birimizin yaşadığı sorun, zamanla hepimizin sorunu hâline gelebiliyor.
Bugün bir gencin umutsuzluğunu görmezden gelirsek, yarın o umutsuzluğun toplumda nasıl bir karşılık bulacağını sorgulamak zorunda kalabiliriz.
Bugün aile içindeki iletişimsizliği “Her ailede olur” diyerek geçiştirirsek, yarın birbirini dinlemeyen insanların çoğaldığı bir toplumla karşı karşıya kalabiliriz.
Bugün çocuklarımızın davranışlarını sadece “Şimdiki çocuklar böyle” diyerek açıklarsak, aslında onları yetiştiren dünyanın bir parçası olduğumuzu unutmuş oluruz.
Belki de en büyük yanılgımız burada başlıyor.
Sorunları konuşmayı seviyoruz ama kendimize düşen payı konuşmayı pek sevmiyoruz.
Herkesin hatasını kolayca görüyoruz. Bir başkasını eleştirmek için birkaç saniye bile yeterli oluyor. Fakat aynı aynayı kendimize çevirdiğimizde işler değişiyor.
“Ben ne yapıyorum?”
“Ben bu sorunun neresindeyim?”
“Ben neyi değiştirebilirim?”
Bu soruları sormak kolay değil.
Çünkü insanın kendisiyle yüzleşmesi, başkasını eleştirmesinden çok daha zordur.
Belki de bugün biraz durmamız gerekiyor.
Telefonu bir kenara bırakıp, günlük koşuşturmacaya kısa bir ara verip gerçekten çevremize bakmamız gerekiyor.
Yanımızdaki insanı dinlemeye…
Çocuğumuzun gözlerinin içine bakmaya…
Bir gencin neden sustuğunu anlamaya…
Bir yaşlının neden yalnızlaştığını fark etmeye…
Komşumuzun, arkadaşımızın, hatta hiç tanımadığımız bir insanın yaşadığı sıkıntıya kayıtsız kalmamaya…
Çünkü bazen büyük değişimler büyük sözlerle başlamaz.
Bir selamla başlar.
Bir telefonla…
“İyi misin?” diye sorulan samimi bir cümleyle…
Birinin derdini gerçekten dinlemekle…
Toplumun en büyük sorunlarından biri belki de artık birbirimizi duymamamız.
Hepimizin söyleyecek çok şeyi var.
Ama dinlemeye ayırdığımız zaman giderek azalıyor.
Herkes haklı olmak istiyor.
Herkes kendi fikrinin duyulmasını istiyor.
Fakat kimse karşısındakini anlamaya yeterince zaman ayırmıyor.
Oysa bazen çözüm, haklı çıkmak değil; birbirimizi anlamaktır.
Bu yüzden biraz durup kendimize bakmalıyız.
Şehrimize bakmalıyız.
Sokağımıza bakmalıyız.
Ailemize, arkadaşlarımıza, çocuklarımıza ve gençlerimize bakmalıyız.
Ama yalnızca bakmamalı, görmeliyiz.
Çünkü görmek başka, fark etmek başkadır.
Ve bazen asıl sorun gözümüzün önündedir.
Biz onu görmediğimiz için değil, görmezden geldiğimiz için büyür.
Belki bugün kendimize soracağımız en önemli soru şu:
“Değişmesini istediğimiz dünyada, değiştirmeye hazır olduğumuz ilk şey ne?”
Cevabı başkalarında aramadan önce kendimize bakabilirsek, belki de gerçekten bir şeyleri değiştirmeye başlayabiliriz.
Çünkü bazen büyük değişimler, kalabalıkların içinden değil, insanın kendi içinde başlar.
Biraz duralım.
Biraz düşünelim.
Ve önce kendimize bakalım.
Benzer Konular
“Körler sağırlar birbirini ağırlar” anlayışıyla hareket eden bir sistemin topluma gerçek anlamda fayda üretmesi mümkün değildir. Ne yazık ki bugün birçok kamu kurum ve kuruluşu halktan giderek uzaklaşmış durumda. Vatandaşın taleplerine kulak vermek yerine; üst çevreleri memnun etme, birbirine şirin görünme ve kendi içinde bir düzen kurma anlayışı ön plana...
“Bastığın yerleri “toprak” diyerek geçme, tanı, Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı. Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı,Verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı.” Ne oldu Akif’in yazdığı marştaki millete, Cennet vatanın altındaki şehitlerin kanına, Alem-i cihanda hangi bedel sonucunda Haramzade ilan edildi halkı tarafından? Senin ülkün değil miydi Kızıl Elma?...
Hayat, çoğunlukla başımıza gelen olayların değil, bu olayları nasıl yorumladığımızın bir toplamıdır. Günlük koşuşturmaca içinde karşımıza çıkan engelleri, krizleri ve dönüm noktalarını birer “duvar” olarak görmek de bizim elimizdedir; onları daha yükseğe tırmanmamızı sağlayacak birer “basamak” haline getirmek de. Çoğu zaman şartları, insanları ya da rüzgarın yönünü değiştiremeyiz. Ancak yelkenleri...
Futbolun sadece 90 dakikalık bir taktik savaşı olmaktan çıkıp, devasa bir endüstriye ve küresel bir gösteri dünyasına dönüştüğü yadsınamaz bir gerçek. Ancak bu yeşil sahne, her şeyden önce ter, konsantrasyon ve aidiyet ister. Ne yazık ki son dönemde Türk futbolcularının milli forma altındaki performanslarına baktığımızda, zihinlerin sahadaki taktik tahtasından ziyade,...
İlk okuduğumuzda kulakta merak oluşturan bir başlıkla karşılaşıyoruz değil mi? Evet merak uyandıran ve meraktan kökünü bilmeli gençlerimiz. Gençlerimizin sesi olarak yeri geldiğinde onlara soylarının damarlarında akıttıkları mirasları hatırlatmalıyız. Bugün günlerden Anadolu’ya Samsun’dan doğan bir çift mavi gözün gençliğe armağan günüdür. Kumaşı Hürriyet Nakışı İstiklal Emanetçilerin menzili bellidir. Yollar farklı...
Biliyorsunuz, Finlandiya yıllardır dünyanın en mutlu ülkesi seçiliyor. Peki ama nasıl? Bu işin sırrı ne? Geçtiğimiz dönemlerde Finlandiya’nın Başbakanı olan ve dinamizmiyle tüm dünyanın ilgisini çeken Sanna Marin, ülkesinin bu toplumsal mutluluk formülünü çok net 3 maddeyle özetlemiş. Bugün sizlerle bu 3 maddeye yakından bakacağız ve “Biz kendi hayatımızda ya...
Bir Yorum Yazın
Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum